| Podstawowe dane | |
|---|---|
| Urodzenie | 1 listopada 1919, Krosno |
| Zgon | 31 marca 1990, Tarnów |
| Zawód | duchowny rzymskokatolicki, biskup |
| Kapłaństwo i wykształcenie | |
| Święcenia kapłańskie | 3 marca 1943, Przemyśl (bisk. Franciszek Barda) |
| Doktorat | KUL 1949, praca: "Tomistyczna metafizyka dobra" |
| Biskupstwo | |
| Nomination | 26 lutego 1962 (papież Jan XXIII) |
| Święcenia biskupie | 20 maja 1962, Przemyśl |
| Funkcja | biskup diecezjalny Tarnowa 1962–1990 |
| Honor | arcybiskup ad personam 1987 |
Jerzy Karol Ablewicz wychował się w Krośnie i kształcił w seminarium w Przemyślu. Przez niemal trzy dekady kierował diecezją tarnowską, przeprowadzając synod diecezjalny oraz szereg reform organizacyjnych i duszpasterskich.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się 1 listopada 1919 w Krośnie w rodzinie Aleksandra i Emilii Ablewiczów. Ukończył Gimnazjum i Liceum im. Mikołaja Kopernika w Krośnie, gdzie w 1937 zdał egzamin dojrzałości i należał do Sodalicji Mariańskiej. W 1937 rozpoczął studia w Instytucie Teologicznym w Przemyślu, które po zamknięciu seminarium we wrześniu 1939 wznowił w maju 1940 w Brzozowie.
3 marca 1943 przyjął święcenia kapłańskie z rąk biskupa Franciszka Bardy i został inkardynowany do diecezji przemyskiej. Po wojnie kontynuował studia na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W 1949 uzyskał doktorat z filozofii na podstawie dysertacji "Tomistyczna metafizyka dobra".
Praca duszpasterska i działalność nauczająca
Po święceniach pełnił funkcje wikariusza w parafiach: św. Józefa w Trzcieńcu, św. Mikołaja w Pnikucie oraz Ducha Świętego w Przeworsku. W 1955 został sędzią synodalnym i działał jako promotor wiary w procesach informacyjnych sług Bożych Jana Balickiego i Bronisława Markiewicza.
W latach 1949–1962 prowadził wykłady z filozofii w Wyższym Seminarium Duchownym w Przemyślu. Tam od 1949 zajmował stanowisko prefekta, a od 1957 urząd wicerektora.
Posługa biskupia w diecezji tarnowskiej
26 lutego 1962 papież Jan XXIII mianował go biskupem diecezjalnym Tarnowa. Święcenia biskupie przyjął 20 maja 1962 w Przemyślu, a kanonicznie objął diecezję 26 maja, z ingressem w tarnowskiej katedrze 27 maja. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa "Lavare pedes".
Jako ordynariusz przeprowadził IV synod diecezjalny, zreformował kurię i sąd biskupi oraz ustanowił radę duszpasterską, radę kapłańską i kolegium konsultorów. Erygował 132 parafie, reaktywował Instytut Wyższej Kultury Religijnej oraz wznowił działalność diecezjalnej Caritas i wydawanie czasopisma "Tarnowskie Studia Teologiczne". W jego kadencji powstały Dom Księży Emerytów w Zbylitowskiej Górze i Dom Samotnej Matki w Tarnowie.
W ramach działalności misyjnej wysyłał kapłanów do pracy za granicą i utworzył misję chrystianizacyjną w Ludowej Republice Konga. Podjął także starania o kanonizację bł. Kingi i beatyfikację Karoliny Kózki oraz zorganizował dwie diecezjalne peregrynacje Matki Boskiej Częstochowskiej.
Działalność w Episkopacie i konsekracje biskupie
W Episkopacie Polski był członkiem Komisji ds. KUL, Komisji ds. Budowy Kościołów oraz Komisji Duszpasterskiej. W 1973 został członkiem Kongregacji ds. Świętych i Błogosławionych. Uczestniczył w sesjach II Soboru Watykańskiego — w 1962 i 1965 — oraz w Międzynarodowym Kongresie Eucharystycznym w Filadelfii w 1976. W 1981 głosił rekolekcje wielkopostne w Watykanie.
Konsekrował biskupów pomocniczych tarnowskich: Józefa Gucwę (1969) i Władysława Bobowskiego (1975). Był współkonsekratorem przy sakrach ośmiu biskupów, w tym późniejszych kardynałów Mariana Jaworskiego (1984) i Kazimierza Nycza (1988). Podczas pobytu Jana Pawła II w diecezji 10 czerwca 1987 otrzymał tytuł arcybiskupa ad personam.
Pamięć po Jerzym Ablewiczu
Zmarł 31 marca 1990 w Tarnowie i 4 kwietnia 1990 został pochowany w krypcie katedry tarnowskiej. Jego imię nosi Klub Inteligencji Katolickiej w Tarnowie, Archiwum Diecezjalne oraz fundacja przyznająca stypendia młodzieży. W Tarnowie nazwano jego imieniem jedną z ulic.
