| Dane osobowe | |
|---|---|
| Data urodzenia | 13 grudnia 1922 |
| Miejsce urodzenia | Krosno |
| Data śmierci | 16 maja 2016 |
| Miejsce śmierci | Wrocław |
| Zawód | inżynier budownictwa lądowego |
| Edukacja i tytuły | |
| Szkoła średnia | Liceum Ogólnokształcące im. Jana Długosza w Nowym Sączu (ukończone 1945) |
| Uczelnia | Politechnika Wrocławska, Wydział Budownictwa (studia zakończone 1949) |
| Tytuły naukowe | doktor (1957), profesor nadzwyczajny (1966), profesor zwyczajny (1972) |
| Kariera zawodowa | |
| Główne miejsca pracy | Katedra Wytrzymałości Materiałów i Statystyki; Instytut Inżynierii Lądowej PWr; Uniwersytet Ahmadu Bello (Zaria, Nigeria) |
| Funkcje | dziekan Wydziału Budownictwa Lądowego, prorektor PWr, dyrektor Instytutu Inżynierii Lądowej |
| Odznaczenia i nagrody | |
| Ordery | Krzyż Oficerski OOP (1988), Krzyż Kawalerski OOP (1973) |
| Wybrane odznaczenia | Złoty Krzyż Zasługi; Medal Komisji Edukacji Narodowej (1983); Medal im. prof. Stefana Kaufmana (2003) |
Otton Dąbrowski był polskim inżynierem i długoletnim wykładowcą w dziedzinie budownictwa lądowego. Jego kariera naukowa i zawodowa wiązała się przede wszystkim z Politechniką Wrocławską oraz z praktyczną realizacją konstrukcji inżynierskich.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się 13 grudnia 1922 roku w Krośnie. W 1945 ukończył Liceum Ogólnokształcące im. Jana Długosza w Nowym Sączu, a w 1949 zakończył studia na Wydziale Budownictwa Politechniki Wrocławskiej. Doktorat uzyskał w 1957 roku pod kierunkiem prof. Mariana Janusza.
Stopień profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1966 roku, a profesora zwyczajnego w 1972 roku. Po przejściu na emeryturę w 1993 roku prowadził zajęcia dydaktyczne jeszcze przez sześć lat.
Kariera zawodowa i realizacje inżynierskie
W 1948 rozpoczął pracę w Katedrze Wytrzymałości Materiałów i Statystyki jako zastępca asystenta. Po studiach pracował w Instytucie Inżynierii Lądowej Politechniki Wrocławskiej, gdzie w różnych latach kierował Zakładem Wytrzymałości Materiałów oraz Katedrą Mechaniki Budowli.
W latach 1973–1978 pracował na Uniwersytecie Ahmadu Bello w Zarii w Nigerii, pełniąc tam także funkcję dziekana. Równolegle, w okresie 1950–1962, współpracował z Wrocławskim Miastoprojektem i Biurem Projektów Budownictwa Komunalnego, uczestnicząc w projektach konstrukcji takich jak wieże wodne, zbiorniki, mosty oraz oczyszczalnie ścieków.
Działalność w organizacjach branżowych i wyróżnienia
Od 1948 był aktywny w Polskim Związku Inżynierów i Techników Budownictwa. Pełnił m.in. funkcję przewodniczącego Komisji Nauki Oddziału Wrocławskiego (1959–1999), zastępcy przewodniczącego Oddziału (1980–1996) oraz zasiadał w organach centralnych związku. Był członkiem założycielem Oddziału Wrocławskiego PZITB i otrzymał tytuł Członka Honorowego PZITB.
Był także przewodniczącym Polskiego Towarzystwa Mechaniki Teoretycznej i Stosowanej, członkiem Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego (od 2011 członek honorowy) oraz członkiem Komitetu Inżynierii Lądowej i Wodnej PAN (1989–1998). Otrzymał liczne odznaczenia i nagrody, w tym Krzyż Kawalerski i Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski oraz Medal Komisji Edukacji Narodowej.
Zmarł 16 maja 2016 we Wrocławiu. Został pochowany 20 maja 2016 na cmentarzu Świętej Rodziny (sektor 19-15-27,28).
